حجاب در لغت به معنای حائل و پوشش است ولی در اصطلاح به معنای پوشش انسان در برابر دیگران به کار می‌رود. عفاف نیز به معنای حالت بازدارنده‌ای است که مانع از ارتکاب جرایم و گناهان شده و آدمی را از زشتی‌ها و بدی‌ها دور می‌کند.

در واقع پوشیدگی رفتاری است که فرد در تعاملات اجتماعی خویش انجام می‌دهد ولی عفاف حالتی درونی است که موجب مصونیت فرد از خطا و گناه می‌شود. از اینرو در روایات اسلامی عفاف را موجب مصونیت از اشتباهات دانسته‌اند.

امام علی علیه السلام: عفت و پاکدامنی، انسان را نگاه می‌دارد و موجب دوری از امرو پست می‌شود. مقابل عفاف را می‌توان لجام گسیختگی دانست.

بر اساس آنچه گفته شد، حجاب هم برای پوشانیدن ظاهر بدن خواهد بود و هم در پوشش حجم معنا خواهد داشت. همچنین بایستی پوششی که مانع از بروز رفتارهای ناهنجار می‌شود را نیز نوعی از آن دانست.

رابطه حجاب و عفاف

حجاب به معنایی که گفته شد، از سنخ رفتار و عفاف نیز از سنخ فضیلت اخلاقی است. از آنجا که فضیلت گونه‌ای از خُلق و امری درونی محسوب می‌شود، می‌توان گفت پوشش مربوط به ظهور و بروز فرد در اجتماع است ولی عفاف امری درونی و باطنی می‌باشد.

میان پوشیدگی و عفاف رابطه مستقیمی وجود دارد؛ چراکه اگر شخصی آراسته به عفاف باشد، به معنای آن است که در درون خود از قوه‌ای بهره می‌برد تا بتواند از خطا و گناه دوری کند. بروز و ظهور این قوه به صورت رفتارهایی همچون پوشش خواهد بود.

در واقع اگر عفاف در شخصی نهادینه شده باشد، به صورت خودکار به پوشش پایبند خواهد بود. اگر شخصی به پوشیدگی پایبند نباشد، به همان میزان از عفاف دور شده است. در حقیقت، عفاف سرچشمه پوشیدگی است.

👈 وبلاگ آرامش درزندگی رابه دوستان وآشنایان ودرفضای مجازی معرفی کنید

http://azendegi3.blogfa.com/

محمودوحیدی رادمدرس آموزش خانواده